Het verhaal begint in het oude Engeland in 757 na Christus in het Koninkrijk van Mercia geregeerd door koning Offa.

Koning Offa, wikimedia commons

Koning Offa richtte het eerste monetaire stelsel op in Engeland. Dit waren zilveren munten met de stearra ster waar de “Sterling” naar vernoemd is.

Sterrea, geldwisselaars en Mercia, Wikimedia Commons

In 787 na Chr. verbiedt koning Offa het gebruik van woekerrentes in Groot-Brittannië. Woekerij is het lenen/uitlenen van geld aan particulieren en regeringen tegen buitensporige rentetarieven.

De volgende heerser, koning Alfred (865 – 899), verbood ook woekerpraktijken. Edward ‘the Confessor’ (1042 – 1066) verordonneerde woekeraars tot ‘outlaws’:

De Middeleeuwen worden vaak geassocieerd met achterstand, tirannie en armoede: een periode waarin het leven hard en kort was. Ondanks het ontbreken van technologische voordelen op het gebied van geneeskunde en wetenschap, was dit in werkelijkheid een tijdperk waarin welvaart en geluk overvloedig waren en wijd verspreid.

De lakmoesproef voor elke succesvolle beschaving is de financiële regeling die in haar economische leven prevaleert. Worden de ruilmiddelen – dat wil zeggen geld en krediet – uitgegeven door de staat uitsluitend ten behoeve van zijn inwoners, of worden ze gecontroleerd en gemanipuleerd door private bankiers voor hun eigen verrijking en de onderwerping van het volk?

In het Middeleeuwse Engeland waren de staatsfinanciën stevig in handen van de koning, maar vóór 1290 waren ze in de greep van een groep zich misdragende geldschieters.

De wetten tegen woeker voor de komst van Willem de Veroveraar in 1066 waren zeer streng. In 899 bepaalde Koning Alfred (871-99) dat de eigendommen van woekeraars verbeurd werden verklaard, terwijl in 1050 Edward de biechtvader (1042-66) niet alleen verbeurdverklaring uitvaardigde, maar ook dat een woekeraar tot outlaw werd verklaard en voor het leven werd verbannen.

Deze wijze wetten werden verlaten toen de Normandiërs de Engelsen versloegen in Hastings op 14 oktober 1066. Willem I (1066-87) werd vergezeld door een groep joodse kolonisten, die al sinds de Romeinse tijd in Rouen, Normandië, woonden. Er zijn aanwijzingen dat deze Joden financiële steun hebben verleend aan William’s militaire campagne in ruil voor het recht om in Engeland onder koninklijke bescherming woeker te bedrijven.

Koning Edward had geen opvolger nagelaten. De ‘Witan‘ wees daarop Harold Godwine, the Earl of Wessex, als zijn opvolger aan. Willem I, de Veroveraar, maakte als een volle neef zijnde echter ook aanspraak op de troon.

De eerste joodse migratie vond plaats in 1066 in Engeland, na de nederlaag van koning Harold III door Willem I (de Veroveraar) in Hastings.

De Joden droegen bij aan de financiering van Willem’s invasie in Engeland in ruil voor toelating tot Groot-Brittannië. Al snel wendden ze zich tot woekerpraktijken.

Het was echter Williams zoon Rufus (1087-1100) die deze Joden actief toeliet om tegen rente geld te lenen – een onderneming waarin hij aanvankelijk 50 procent van de winst voor zijn rekening nam. Om de rente te kunnen betalen op leningen die aan de Kroon waren verstrekt, moest Rufus de bevolking belasten, wat veel wrevel tegen hem teweegbracht. De encyclopedia Britannica geeft een levendige beschrijving van deze afschuwelijke man (*).

Scene op het Bayeux wandtapijt over the Battle of Hastings, Wikimedia Commons

Met rentepercentages rond 33% op land en 300% op hulpmiddelen van handel werd Groot-Brittannië, binnen twee generaties, economisch door de Joodse woekeraar geruïneerd.

King John (1199-1216) deed niets om de slavernij van Groot-Brittannië tegen te houden en werd beschreven als “verkwistend, incompetent en behorend tot de Joden”.

magna carta, wikimedia commons

In 1215 kwamen het volk in opstand en dwong King John het beroemde Magna Carta-document te ondertekenen. Met 61 clausules ontnam het de woekeraars hun macht.

In 1216 stierf King John en werd opgevolgd door zijn zoon Henry III (1216-1272). Hij vernietigde 16 clausules in de Magna Carta met betrekking tot de Joden en de woekerij.

Dit gaf de Joden hun geldleningskracht terug. Zijn erfgenaam Edward I (1272-1307) schafte de woekerij echter voorgoed af en stuurde de Joden het land uit.

Dit was een van de vele Joodse verdrijvingen in de geschiedenis. Elke Jood die na 1290 in Groot-Brittannië verbleef, moest worden geëxecuteerd.

Zo begonnen de ‘Glorieuze Middeleeuwen’ in Groot-Brittannië, een tijd van geluk en welvaart. Matige belastingen en geen staatsschuld, de mensen waren vrij van de ketenen van de woekeraar.

De Tally Stick werd in die tijd gebruikt als betaalmiddel.

tally stick, wiki commons

Arbeiders bouwden in hun vrije tijd architectuur zoals kathedralen, huizen en kerken. Vrije tijd heeft bijgedragen aan de bouw van Groot-Brittannië.

Koning Henry VIII (1509-1547) ontspande de wetten tegen woekerij, maar die werden later weer ingetrokken door zijn zoon Koning Edward VI (1547-1553).

Koning Edward VI verklaarde: “Woeker is door Gods woord, volstrekt verboden, als een ondeugd zeer weerzinwekkend en afschuwelijk”. (zie ook ‘the Guardian’ hierboven).

wikimedia commons

Toen kwam de 17e eeuw waarin Joden terugkeerden naar Engeland, en dit keer, om te blijven. Joden, die in 1492 door Isabella I van Castilië & Ferdinand II van Aragón uit Spanje waren verdreven (wegens woekerij, en omdat ze de stadspoorten 700 jaar daarvoor opengezet hadden voor de moslimse invasie), en onderdak gevonden hadden in Nederland.

Alhambra_Decree, A signed copy of the Edict of Expulsion. Wkimedia Commons.

Vanuit Nederland hadden de Joden hun terugkeer naar Groot-Brittannië gepland. Tijdens het bewind van koningin Elizabeth keerden sommigen terug na “bekering” tot het Christendom.

In the 16th century the city of Antwerp came to be a very important location for Jewish tradesmen and moneylenders because of its flourishing economy. This also turned it into a refuge for a number of Marranos who had been expelled from Spain and Portugal by the Inquisition after 1492. Jewish bankers usually settled there using a Christian pseudonym. Francisco Mendes, born into a distinguished family of bankers, opened a branch in Antwerp that was one of the largest banks in Europe. After his death in 1536 it was run by his wife Gracia Nasi. The flourishing Jewish trade in Antwerp ended, however, when The Netherlands were divided during the reign of king Philip II and, by the end of the century, many Jews took refuge in the Northern Netherlands, especially in Amsterdam where they formed a community. (bron, en een lezenswaardige link naar the Jewish Encyclopedia, voor als je meer wilt)

Elizabeth I, Wikimedia Commons

Na een burgeroorlog tussen de Royalisten (Anglicanen) en de Roundheads (puriteinen) behaalde Oliver Cromwell, leider van de Roundheads, de overwinning.

Joodse geldschieters verzochten toen om hun terugkeer naar Groot-Brittannië in ruil voor financiering van de Roundheads van Cromwell.

2006 marks the 350th anniversary of the re-admission of the Jews into England. They were expelled in 1290 in the reign of King Edward Ist. Their re-admission in 1656 under the Cromwellian Protectorate is interpreted by some as evidence of Cromwell’s toleration and compassion. This is open to challenge on several points.

In September 1655 Menasseh ben Israel arrived in London with a delegation and members of his family and personally petitioned Cromwell for the readmission of the Jews. Cromwell met with him and a committee of the Council of State, and it was agreed that a conference should be convened to discuss the issues. The petition requested citizenship, freedom of worship, burial grounds, freedom to trade and the withdrawal of all laws against Jews (waaronder dus woekerij). (Cromwell and the Jews)

Bij de BBC lezen we hetzelfde:

2006 marked the 350th anniversary of one of the most remarkable turning points in English history: the readmission of Jewish people to England in 1656, after they had been banned from the country some 366 years earlier. Their surprising ally in this was Oliver Cromwell.

It was Oliver Cromwell who orchestrated the Jews’ return after he came to power. He was influenced in this by Rabbi Menasseh ben Israel of Amsterdam, the Jewish ambassador to the Gentiles. On 31 October 1655, Cromwell submitted a seven-point petition to the Council of State calling for Jews to return to Britain.

Cromwell met with resistance at the Whitehall Conference in December that year but resolved to authorise an unofficial readmission.

At that time, the Spanish and Portuguese Jewish community had been expelled from Spain. Many exiled Jews headed to Amsterdam, helping to turn it into one of the world’s busiest ports. Cromwell saw that the return of the Jews would bring great financial benefits to England.

In 1656 Cromwell made a verbal promise, backed by the Council of State, to allow Jews to return to Britain and practise their faith freely.

As a result, Jews from Holland, Spain and Portugal came to Britain.

Oliver Cromwell and his secretary John Milton, wikimedia commons

Dit was echter niet mogelijk met King Charles I die nog in leven was. King Charles I verzette zich tegen woekerpraktijken en zou de Joden nooit laten terugkeren. King Charles I werd in 1647 gearresteerd en gevangen gehouden, tot grote ontevredenheid van een trouwe bevolking. Vervolgens werd hij ter dood veroordeeld.

The execution of Charles I, wikimedia commons

January 30, 1649 was a bitterly cold day. Charles went to his execution wearing two heavy shirts so that he might not shiver in the cold and appear to be afraid. The following account of the event comes from an anonymous observer and begins as the doomed King addresses the crowd from the scaffold:

“[As for the people,] truly I desire their liberty and freedom as much as anybody whomsoever; but I must tell you that their liberty and freedom consist in having of government, those laws by which their life and their goods may be most their own. It is not for having share in government, sirs; that is nothing pertaining to them; a subject and a sovereign are clear different things. And therefore until they do that, I mean that you do put the people in that liberty, as I say, certainly they will never enjoy themselves. Sirs, it was for this that now I am come here. If I would have given way to an arbitrary way, for to have all laws changed according to the power of the sword, I needed not to have come here; and therefore I tell you (and I pray God it be not laid to your charge) that I am the martyr of the people. . .

The king adjoins, ‘I go from a corruptible to an incorruptible crown; where no disturbance can be, no disturbance in the world.’

The bishop: ‘You are exchanged from a temporal to an eternal crown, – a good exchange.’

King Charles werd in 1649 door onthoofding geëxecuteerd. Een toekijkende menigte schreeuwde “God save the King!” voordat de bijl neerdaalde.

In 1655 volgde de tweede joodse migratie naar Groot-Brittannië. Er waren echter protesten, waarin werd beweerd dat Joden “een ernstige bedreiging voor de staat zouden vormen”.

The years 1655 and 1656 were to prove decisive in the history of the resettlement of the Jews in England. The first of these was the visit of Menasseh ben Israel and the second was the case of the Murrano trader Antonio Rodrigues Robles.

Tien jaar later:

In June 1667, sometimes called the Battle of the Medway, Raid on Chatham or the Battle of Chatham, voer de Nederlandse marine de Theems op en haalde Michiel de Ruyter een geintje uit met het Admiraalsschip.

the raid of chatham, wikimedia commons

Een jaar later; 15 november 1688 viel stadhouder Willem III van Oranje Holland, Zeeland en Utrecht, sinds 1675 ook Gelre en Zutphen en Overijssel, en ten slotte sinds 1696 ook Drenthe, heerser vann de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, Engeland binnen op uitnodiging van de Protestanten om de katholieke King Jacobus II af te zetten.

Hij zette de Schotten tegen de Ieren op, deelde gratis land in Ierland aan ze uit dat niet van hem was, zodat de Engelsen van beiden geen last hadden, en het is daarom dat er tot op de dag van vandaag in het protestantse deel van Noord-Ierland jaarlijks Oranjemarsen gehouden worden. De katholieke, Ierse, woede is begrijpelijk.

6 jaar later, in 1694, richtte de Nederlandse Willem III ‘The Bank of England’ op.

In het vet, omdat dat de eerste private ‘staatsbank’ ter wereld is/was.

Dát, is basically the roots of all evil today.

Willem richtte die bank op om zijn oorlogen mee te kunnen financieren. En nog steeds zijn alle ‘nationale banken’ geen nationale banken. Ze heten wel zo, maar dat is een leugen. Misschien wel de grootste leugen ter wereld.

Bijzonder is dat Willem na zijn dood niet is bijgezet in de grafkelder van de Oranjes in Delft. Zijn laatste rustplaats heeft de prins en koning van Engeland in de Westminster Abbey in Londen.

Alle landen ter wereld hebben een staatsschuld. Is dat niet heel vreemd ? Weet je wat er gebeurt met landen die geen staatsschuld willen ?

Een staatsschuld is heel makkelijk op te lossen hoor. Daar hoef je geen econoom voor te zijn, vooral niet. Daar heb je een nationale bank voor nodig. Dat een land zeggenschap heeft over zijn eigen geldcreatie. Een land zonder grenzen is geen land, maar als je niet de soevereine macht over je eigen valuta hebt dan ben je het zeker niet, en dat speelt al een paar eeuwen langer dan dat de grenzen geëlimineerd zijn.

Als wij als land teveel geld uitgeven moeten we (not, maar dat is zo afgesproken omdat we anders bommen op onze kop krijgen) geld lenen bij private banken, die dat geld verzinnen per muisklik op hun computer. Waanzin.

Het kan ook anders. Namelijk dat de staat het recht op geldschepping terugneemt, en het afpakt van het internationale roofbankierskartel.

Maar dan kun je maar beter tot de tanden bewapend zijn, want het kartel zal niet schromen een wereldoorlog te ontketenen.


*Dit artikel verscheen oorspronkelijk juni 15, 2018 op Fenixx.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here